Bir şeylerin içimden kopup gittiğini ve bir daha gelmeyeceğini hissettim. Ayaklarım donmuş, yüz ifadem ise buz tutmuştu. Elimi nereye koyacağımı dahi bilmiyordum, vücudumun iki yanından aşağı sallanıyor ve bana ağırlık yapıyordu...
Gözlerim dolarken,
“O ö-öldü mü?” kimseden ses çıkmadı, ne diyeceğimiz dahi bilmiyor gibiydik. Her şeyi kaldırırdım ama bunu kaldıramazdım.
“Ne ölmesi? Daha Duhan ile sevişmedim bile.”
Tanrım...
Vücudum güçsüz düşerek yana doğru devrilir gibi olduğunda Duhan yanımda olduğu için hemen beni tutarak destek oldu. Duman, Duhan’a yasladığım vücudumu tutup geriye doğru çekti ve kendine yasladı.
Başak, yaşıyordu.
Mutkulukla ağlarken ona koşup sıkıca sarılmak istiyordum ama ayaklarım birbirine dolanmış gibiydi ne yapacağımı bilemiyordum.
Kalbim atmayı bıraktı.
Y
