Başak’la birlikte kalabalığın ortasından geçerken, gözleri hala yorgun ama içinde bulunduğumuz anda var olmanın mutluluğuyla parlıyordu. Herkes ona dokunmak, onun geri döndüğüne tanıklık etmek istercesine kalabalık bize doğru yaklaşmaya çalışıyordu. Başak’ın gözleri kalabalığı süzerken, bir an irkildi. Birkaç adım ötemizde, annesi kalabalığın arasından çıkıp ona doğru koşuyordu.
Gözlerindeki yaşları silmeye bile vakti yoktu; yüzü karmaşık duygularla doluydu. Bir an sanki olduğumuz yere çivilendik. Başak’ın annesi hızla ona sarıldı, bir an bile tereddüt etmeden. Öyle bir sarılıştı ki bu, sanki onu kollarının arasına alarak her türlü tehlikeden koruyabileceğini düşünüyordu. Kalabalık sessizleşmiş, bu ana tanıklık ediyordu.
“Özür dilerim yavrum… Özür dilerim seni tehlikeye attığım için… Aff
