Ağlamak, çare değil ama ağlamak büyük bir yük içimizde.
Doldum, taşamıyorum. Sırtımda öyle çok yük var ki hangisinden atmaya başlayacağımı şaşırdım.
O, yoktu.
Başak, yoktu.
Bedeni ve zihni daha fazla sanal gerçekliğe dayanamayıp iflas etmişti. Vücudu bunu kaldıramamıştı. Böyle olacağını bilsem... O oyundan hiç çıkmazdım. Hep oyunun içerisinde kalırdım ve hep onunla olurdum. Ya da en başından kendimi feda etmeliydim. O kadar saçmaydı ki her şey... Amaçları güya bize ders vermekmiş? Biz mi ders alan taraf olduk yoksa onlar mı? Bizlere böyle mi ders veriyorlardı? Evet bazen konuşmak sonuç olmuyor olsa da bu tamamen sıfır etki demek değildi. Ya da bizi bilgilendirin ya da böyle bir şey yapacağız, kendiniz mücadele ederek çıkacaksınız demeliydiler.
Baygınlık geçirdiğim dakikalardan sonr
