Murat’ın yüzüme değen parmaklarına dokundu ellerim, ona ağlarken bile güzel bir gülümseme sunmak istiyordum. Harun Bey’in dedikleri çok mantıklıydı bu hayatta bazen ne kadar çabalarsak çabalayalım sadece bir yere kadar varabiliyorduk. Oğlu için çabalamıştı ve gelebildiği tek yer buraya kadardı artık ağlamak istemiyordum, Murat’ın ne kadar zamanı kaldığını tam olarak kestiremiyorduk ve ben böyle bir şeyin olacağını asla tahmin etmiyordum. Ne kadar bilgisizdim böyle, Dünyada bin bir çeşit hastalık vardı ve ben hiçbirinden haberdar değildim resmen bana dokunmayan yılan bin yaşasın gibiydim. gözlerimin önünde hayatının daha baharında iken onu bu dünyada yaptığı her şeyi unutturan ve bir gün bu dünyaya geldiğinde ilk aldığı nefesle ağlayan canlı tekrar almayı unuttuğu nefes ile bu dünyaya veda
