Bölüm:ÖFKE 🔥
Elvan’ın Anlatımından... Yerde oturmuş, toprağı avuçlarımın içine alıp sıkarak ağladım. Gerçekten mutluluk benim hayatımda kelebeğin ömründen bile kısaydı. Yine "Tam mutlu oldum," derken yine ağlıyordum. Ayağa kalkmaya çalıştım; üstüm başım yine toz toprak içindeydi. Ellerimdeki deriler, sürüklendiğimde düştüğüm için hep soyulmuştu, kanamıştı; ama Şükriye Hanım’ın söylediği sözler kadar canımı yakmamıştı. Kendimi toparlamaya çalışıp konağa baktım. Bu evde de barınamamıştım; bu ev de bana zindan olmuştu. Elimin tersiyle gözyaşlarımı sildim. Bir insan hiç mi bir evde barınamazdı? Hiç mi bir ev ona yuva olmazdı? Bana "Babanın evine git," diyordu; oysa bilmiyordu, ben babamın evinde de yaşamıyordum ki... Yaşayamıyordum. Onlar da bana aynen bu zulmü yapıyordu. Biz kızların evi olmazdı; doğunc
- Yazar
