21. Bölüm “Köşeye Sıkışmış Bir Av”
Ecrin
Göz kapaklarım... Sanki üzerlerine tonlarca beton dökülmüş, kirpiklerim birbirine mühürlenmişti. Onları aralamak için verdiğim her komut, zihnimin karanlık dehlizlerinde yankılanıp kayboluyordu; gözlerim artık bana ait değil gibiydi. Kendimi zorladım. Önce keskin bir yanma hissi, ardından şakaklarıma saplanan o ağır uğultu...
Gözlerim yavaşça, titreyerek aralandı.
Görüş alanıma giren ilk şey, beynimin içine sızan çiğ bir ışıktı. Gözlerimi acıyla kamaştıran bu parlaklık karşısında refleksle kendimi geri çektim. Derin, titrek bir nefes alıp ciğerlerimi o yabancı havayla doldurdum. Tekrar denedim. Bu kez ışığın kaynağını seçebiliyordum; tavandaki yapay bir lamba değil, tozlu bir pencereden sızan ve doğrudan yüzüme hucüm eden güneş ışığıydı.
