Bankta öylece düşünürken yanıma biri oturdu. Yanıma döndüğümde Umay olduğunu gördüm. “Sen” dedim şaşkınca
“Geçiyordum seni görünce durdum” dedi yanında bavulumu vardı onun. Ona baktım şaşkınca. O ise kollarını bağlamış karşıya bakıyordu. Saçlarını at kuyruğu yapmıştı ama hiç özenmemişti.
“Dayım ile kavga ettim” bir şey demedim. Ben o adamın yüzünü bile görmekten istemiyordum. “Biliyorum” dediğinde gözlerimi kapattım.
“Kuzeniz yani” dedim ona dönerek.
“İyi yanı o zaten” dedi bana gülerek bakıp.
“Peki nerede kalacaksın”
“Okula gitmeyi düşünüyordum ama”
“Bana gel” dedim denize döndüm. Bir gemi geçiyordu. İçinde insanlarla. Işıklı bir gemi denizin tüm karanlığı sanki açtığı ışık ile aydınlatabileceğini sanan bir gemi.
“Ev derken” Umay’e döndüm.
“Ev işte “ diye kestirip attım. Ay
