Merdivenlerden çıkarken yanımdan geçti gitti. “Hadi be gör artık beni, sanki yokmuşum gibi davranma” duymasını bekledim beni, geçip gitti yanımdan dişlerimi birbirine bastırdım. Kalbimin acısından, inlememi duymasın diye.
Arkasından öylece bakakaldım. Ne yani darılmış mıydı bana. Önümü döndüm sınıfa doğru çıkmaya başladım. Sınıf kapısının önünde kavga ediyorlardı Umay ile Emin.
Onları takmadan sınıfa girince ikisi de önce birbirlerine sonra bana baktılar. Başımı pencereden tarafa çevirdim. Uçan kuşlara yine imrenmeye başladım. Ne güzel de uçuyorlardı. Bende uçmak isterdim. Uzaklaşmak isterdim. Esen bir Seymena kapılıp gitmektense kuytuda beklemek en iyisiydi.
Herkesi ona benzetiyordum ama hiç biri o olmuyordu. Nasıl bir şeydi bu böyle. Ne zaman oldu peki…
“Hayat” diye yanıma oturdu
