Yaptığımdan, pişmanlık duymuyordum. Madem herkes böyle oynuyor, madem herkes kötülükle kazanıyor. Bu seferlik de ben yapayım aynısını. Yatağıma doğru uzandım. Veliaht, belki gelir diye bekledim. O mesajdan sonra başka bir mesaj atmadım. Umay, koşarak geldi odama.
“Almışsın mesajımı ” dedim sakince.
“Nasıl yaptın bunu kendi ağzıyla itiraf etmiş salak” dediğinde başımı salladım sadece.
O sırada kapı açıldı. Veliaht geldi. Elinde telefonu vardı. “Bu ne” dedi sinirle.
“Kendi ne dediyse o. Burada değiştirip de sana göndereceğim bir ekipmanım da yok. Sana bunu anlatmaya çalıştım.” bana sinirle bakıyordu sanki düşmanı gibi. “Niye bakıyorsun öyle” dedim. Bu tümör beni güçlü gibi bir şey kılmıştı. Artık hiçbir şeyden korkmuyordum. Artık hiçbir şeyden çekinmiyordum.
“Sence benim bunu bilme
