Çiçek ÖNCÜ
Kitabımın biten sayfasını heyecanla değiştirirken koltuğuma biraz daha gömüldüm.
Kısa bir an bakışlarım karşı pencereye kaysa da yeniden kitabıma odaklanmaya zorladım kendimi. Her akşam kitabımı okurken karşı pencereden Selim'in beni izlemesine o kadar alışmıştım ki şimdi eksik hissetmeme sebep oluyor.
Aslında bugün Pazar ve evde olması gerekirdi ama sanırım yok. Eğer evde olsaydı şimdiye çoktan pencerenin önüne gelmiş ve bana mesaj atmış olurdu.
Gittikçe aramızdaki bağın değişmesi garibime gitse de artık sorgulamamaya karar verdim. Bir şeyleri anlamaya çalışmak yerine akışına bırakmak ve anı yaşamak daha güzeldi.
Dayanamayıp kitabımı kenara koydum ve cep telefonumu elime aldım. Selim ile olan mesajlaşmamıza girip hızla yazmaya başladım.
Ben: Günaydın bay buz dağı.
