Araba hızını bir an olsun azaltmamıştı. Beni sakinleştirmek için dokunmamış yada ninnimizi mırıldanmamıştı. "Lütfen..." Nefessizlikten ölecektim sanki. Kendimi o kadar ağırlaşmış hissediyordum ki gözlerimi bir an olsun açmamıştım. Ağrılık göz kapalılarıma kadar nüfus etmişti. "Senden nefret ediyorum." diye fısıldadım. Yüzümü ellerini kapattım, parmak uçlarım bile titriyordu. "Korkumu kullanan bir pisliksin!" Araba ani bir frenle durunca bedenim kendi iradem dışında ileri doğru savrulmuştu. Bacaklarım koltuktan aşağıya düşünce parmak uçlarım aracın iç yer döşemesine değmişti. Bileklerimi kavrayan bilekler ellerimi yüzümden çekmeye çabaladı. Bana böyle eziyet ediyordu.
"Pislik olabilirim ama asla senin korkularını kullanmam. Tek zaafım olan kadını incitip kendi canımı yakmam."
"Yapıyorsun
