"Lokmanı yut önce." dedim neşeli bir nidayla. Gözlerini iştahla önümüzdeki küçük meyveli keklere dikmişti. Hevesle masaya uzanırken Anais'i kucağımda zapt etmeye çalışıyordum. Çok hiperaktif bir çocuktu. Sandalyelerin, masaların arasında koşturup durmuştu. Hiç yerinde durmuyordu. Onu durduran şey cafeye gelmeden önce aldığım kekler olmuştu. Sonunda onu kucağıma sabitleyebildiğimde Sarah bile beni tebrik etmişti. İki yandan örülmüş sarı saçları başını bana çevirince sallandı. İri mavi gözleri üzerimdeydi. "Şimdi çilekli olandan." diye buyur etti. Tabakta kalan çilekli keke Brad uzanırken elimin tersiyle eline vurup keki Anais'e verdim.
Brandon kaşlarını çatarak homurdandı. "Özür dilerim, üzgünüm dedim ya neden hâlâ kaba davranıyorsun?"
"Soruyor musun birde?" diye sordu Sarah oldukça ciddi
