Ben bile nasıl olduğunu anlayamadığım bir çeviklikle, Bertan aramızdaki mesafeyi kapatamadan hemen yan sokağa saptım ve koşar adımlarla ilerlemeye başladım. Koştur koştur geçtiğim sokağın sonuna vardığımda, Bertan daha ancak köşeyi döndüğü için şanslı sayılırdım. Saklana saklana gidersem izimi kaybettirebilirdim belki... Allah'ım, şu düştüğüm duruma da bakın! Hangi geri zekalı benim gibi kendisini seven bir adamdan kaçardı ki? Öyle saçma bir durumdaydım ki bir de resmen koskoca adamı peşimden koşturuyordum yahu! Aslında niyetim onu peşimden koşturmak değildi ama sadece... Utanıyordum. Yani... Karşısına çıkacak cesaretim yoktu. Üstelik o da üzerime gelerek beni daha fazla utandırıyordu. Hatta her şeyin suçlusu oydu! Şu dünyada benim gibi bir salaktan başka sevecek kadın mı kalmamıştı sanki?
