Hayatım bok yoluna gidiyor. Eskiden iyi olan bütün derslerim şuan uçuruma sürükleniyor. Kendime iyi bakmadım; yüzüm, gözlerim hatta boyum bile çöktü şimdi. Ruhsal olarak iyi değilim. Bir enkazın altında yardım bekleyen ruhum, artık çığlıklarını duyuramıyor. Ben ölüyorum, evet ben ölüyorum. Ama çığlıklarımı kimse duymuyor.
Acı çekiyorum, kendime kızıyorum. Ne yaptım ya ben? Ne yaptım kendime, nasıl geldim bu hâle, nasıl yıprattım kendimi böylesine? Hiç mi acımadım? Kendime acımasız davranırken acımasızlığımın, acıma sızacağından habersizdim. Canım yanıyor. Her şey çok dağıldı. Ben, o dağınıklıkta kayboldum. Hiçbir şeyi beceremiyorum. Lanetli gibiyim. Bir şeyi istediysem onun tam tersi oluyor. Bu hep oluyor. Tekerrürlerden yoruldum. Çünkü aynı acıya, aynı yüke, aynı hüzne tekrar tekrar kat
