Durmasını bekledim. Durup bana bakmasını.. kalbimin hızlı atışını aldırmadan arkasından bakmamın anlamı yoktu. Bir şeyler demem gerekti. ..
"Şadoğlu dedim sana!" Sesim sert çıkarken durdu Eyüp. "Şimdi konuşma sırası bende.. dinle beni!" Artık sevgimi içime atamayacak hale gelmiştim.
Sevgi, paylaşmaktı.
"Dinleyeceksin Şadoğlu!" Sert bir dille haykırırken Eyüp hastanenin kapısını gerisinde bırakmıştı, herkese rezil olduğumuzu unutarak peşinden koştum onun. Demek istediklerim vardı. Kolundan yakaladığımda kızarık gözlerini görerek içimin sızlamasına engel olamadım. Onu seviyordum. O da beni.. ve biz onca şeye rağmen doğru dürüst konuşmak adına bir araya gelemiyorduk bile.
"Dicle, ne sen çok güçlüsün ne de ben bu kadar ukala.. ben sadece iyi ve güvende ol diye çabaladım. Ama bu kadar."
