Baran ağabeyimin odasına gittiğimde sona yakın olduğumuzu biliyordum. Yakında gözlerini açacak, bize dönecekti. Hayatımıza döndüğünde işlerin nasıl değişeceğini merak ediyordum. Babamın yanına gelmediğini duyduğunda tepkisini hepimiz merak ediyorduk doğrusu. Kızları olarak bizi düşünmediğini biliyordum da, oğlunu düşünmemesi şaşırttı.
Sanırım babamın öfkesi çocuklarına karşıydı. Bizi sevmiyordu. Bizi istemiyordu.
"Geceden kalmaymışsın. Eda söyledi."
Vera içeri girdikten sonra dosyasına yönelmişti ağabeyimin. "Bir şey mi oldu? Bilmem gereken."
Dün.. dün gece biraz değişik bir gece olmuştu. "Sanmıyorum," dedim kaçak cevaplara sığınıp.
"Neden buradasın?"
"Baran ağabeyime şikayete geldim. Canımı yakan herkesi söyledim ona. Eminim, kalkınca herkesten hesap soracak. Benim için."
"
