Tam bir haftayı geride bırakmıştık. Bugün tam bir hafta olmuştu. Olanları sindirmek, yaşadıklarımı kabullenmek düşündüğümden daha zorlayıcı oldu. Ağabeyim hâlâ uyuyordu. Uyuyordu çünkü acıya direnecek kadar iyi değildi. Onu uyutarak tedavi görmesini sağlarken bu sürede onun yanında kalmak, aileme sürekli teselli vermek beni epeyce yormuştu. Günler geçmişti, hastanede ailemi görmek ritüel haline geldiğinde keyifsizdim. Sabah erkenden iş başı yapıp ağabeyimi kontrol ediyordum. Onun durumuna baktıktan sonra doktor kimliğime bürünüp hastalarımla ilgileniyordum. Olması gerekenleri aksatmadan yapmaya çabalamak gerçekten zordu. Ameliyatlara giriyordum, insanlarla konuşuyordum, ne yaparsam yapayım yine aynı gece ağabeyimin odasına dönüp onunla konuşuyordum.
Eksikliğini hissettiğim dönemde bana b
