Kahvaltılara aşıktım. Peynirden zeytine kadar bütün kahvaltılıklara aşıkken beni kahvaltıya inmekten soğutan bir yerdeydim. Eve dönmüştük. Eskiden her şey daha kolaydı. Kimse umursamazdı beni, tek derdim okula gitmek ve ödev yapmaktı. Bazenleri yatak toplamak istemezdim. Büyüdükçe sorunlarım, dertlerimde büyümüştü. Keşke hâlâ tek derdim yatak toplamaktan ibaret olsaydı. O zaman işte. Biraz olsun mutlu olurdum.
Çift kişilik yatağın ucunda oturup aynadan kendime baktım. Eskiye nazaran çirkinleştiğimi düşündüm. Evlilik yaramış size, güzelleşmişsin Dicle! Sönük hissediyordum. Mutsuzdum. "Kahvaltı hazır yengeciğim." İçeri giren Berfin gülümseyerek bajtı bana. "Bugün ne kadar güzel olmuşsun." Evet, kesinlikle yalan söylüyordu. Aynada kendime bakarken ağlamamak için zor tutuyordum kendimi.
"Y
