"Koşsanıza oğlum!" diye bağırdım bir kez daha, daha çok sürünüyor gibi görünen gruba bakarak. Sadece sekiz tur atmışlardı oysa. Zaten eğitime niye alındığımı bile bilmiyordum. Bu aralar tüm boktan işleri bana veriyor gibiydi patron. Önce Tuğra, sonra bu.
"Biraz daha yavaş koşarsanız birazdan salıyorum köpeği." dedim sinirle. Evet, hepsinin cebine salam koyup, köpeği de peşlerine salıyordum hızlı koşmalları için. Biraz motivasyondan kimseye zarar gelmezdi sonuçta. Tabi, kaçmayı başarıp da ısırılmadıkları sürece.
Ve evet, köpeğin adı köpekti. Üşengeç insandım ben, gereksiz şeylerle yoramazdım kendimi.
Bazılarının hızlanmadığını görünce, sinirle havaya baktım bir süre. Sakinleşmek için bakmak yetiyor muydu, yoksa sayı saymak şart mıydı acaba? Neyse, köpek onları kovalarken sakinle
