Saatlerce bekledim.. Gün aydınlanana kadar bekledim. Sonunda gün ışığı yüzüme vurduğunda gözümden akan yaşlara engel olamadım.
Odaya dönüp yatağa oturdum.
Kalbim yanıyordu sanki, zorlanarak nefes alıyordum. Gözlerimi sildim, ağladığım için dahada sinirlendim kendime, Berzan’a.
Ne kadar süre dalgınca öyle oturduğumu bilmiyorum. Kapının açıldığını dahi duymamıştım.
“Dila?” diyen Berzan’ın sesini duyunca kaldırdım başımı.
Yorgunlukla bana bakan Berzan’ı gördüm. Hiç utanma duygusu yoktu, dimdik bakıyordu gözlerime.
Kendimi güçsüz hissediyordum, yenilmiştim sanki.
Yavaşça kalktım ayağı,
“Neredeydin Berzan?” dedim çatallı bir sesle.
“İşim vardı, haber veremedim”
“Neredeydin Berzan? Kiminleydin?” diyince anlamsızca baktı yüzüme.
“İşim vardı diyorum ya Dila” dedi sakince.
“Kim
