GÖKMEN
“İyi mi Deniz?” diye sordum anneme.
Üzgünce başını salladı.
“Ben anlıyorum onu,” dedi Asuman teyze. “Hayatını tek bir hedefe bağlamıştı. O hedefte elinden alınınca sudan çıkmış balığa döndü kız.”
“Ne yapsak?” diye sordu babam. Hepimiz bizim evde oturmuş, alt katta Oflaz'ın kollarında ağlayan Deniz'in bundan sonra nasıl olacağını düşünüyorduk.
İlk kez Deniz’in benden ya da bizden birine değil, Oflaz’a sığındığını görmek garip bir his uyandırmıştı. Yıllardır onun abisi, yoldaşı, bazen de sırdaşı olmuştum. Onun o ateşli ruhunu, inadını, öfkesini hep ben dengelemiştim. Bu kez kendini Oflaz’ın kollarında, başka birine emanet etmişti. Bu hem içimi rahatlattı hem de tuhaf bir burukluk hissettirdi. Deniz’in birine bu kadar açılması, hele ki böyle bir anda, beklemediğim bir şeydi.
“Za
