DENİZ
Sırıtan yüzüyle üzerime eğildiğinde midem bulanıyordu. Sanki nefes almak bile bana işkenceydi.
Aklım hala bendeydi. Onu da dinleyemezdi. Onu dinliyormuş gibi yapacak, zamanı geldiğinde hamlemi yapacaktım.
“Göreceğiz…” dediğinde sesinde öyle bir güven vardı ki, tırnaklarımı avuçlarıma geçirerek sabrettim.
Bahadır, köpek gibi arkamızda dikiliyordu. Bir an göz göze geldik. Utanma, pişmanlık, korku… Hiçbiri yoktu. Boş bir taş parçası gibiydi. İçimden onun suratını duvara yapıştırmak geçti. Ama sırası değildi.
Sancak, ellerini cebine sokup ağır adımlarla önümde volta attı. “Biliyor musun, insanların çoğu özgür olduklarını zanneder. Halbuki herkesin bir efendisi vardır. Senin de vardı. Zamanında babandı, sonra Oflaz oldu. Şimdi ise benim.”
“Senin efendin kim peki?” dedim, sesime buz
