ATALAY – BÖLÜM
Depoda hava boğulacak kadar ağırdı. Kan kokusu, ter, paslı demir ve nem… Hepsi bir çürümüşlük içinde birbirine karışmıştı. Acar sandalyeye çakılmış gibi oturuyordu. Gözyaşı numaraları, titrek sesler... Fakat onu çözemedikleri her saniye içimde yeni bir yangın başlıyordu. Ellerim çözülse bir saniye bile beklemezdim.
“Seni ellerimle öldüreceğim. Ölümün benim elimden olacak. Ona dokunursan canını almadan öbür tarafa gitmem lan, şerefsiz!”
Sözlerim depoyu dolduran sessizlikte yankılandı. Her hecesi ciğerimden kopup gelmişti. Gözüm dönmüştü. Fakat piç herif bana dönüp bile bakmadı. Küçük, ürkütmeyen ama sinsice bir kesinlikle yürümeye başladı Acar’a doğru.
“Ne diyor bu adam, gelin ha?” dedi Osman, o iğrenç sesiyle. Bu herifin oğlu olduğuma inanmak bile midemi bulandırıyordu.
