Üst katı alelacele temizlemiştim. Kovadaki kirli suyu değiştirmek için aşağıya inerken evin içindeki uğultunun bıçak gibi kesildiğini fark ettim. Ayaklarımı merdivenlerde sürürken yüzümde farkında olmadan bir tebessüm oluşmuştu. Sanırım sonunda hepsi hastaneye gitmişti. İçim garip bir huzurla doldu. Ne yalan söyleyeyim, Osman'ın yaralanması beni hiç üzmemişti. Aksine, keyfimi yerine getirmişti. Ona karşı başta şahsi bir kinim yoktu; yalnızca vatana ihanet eden bir şerefsiz olduğu için tiksiniyordum. Ama sonra Atalay’a yaşattıklarını öğrendim. Artık sadece nefret etmiyordum; Osman’ın canını yakmak için yanıp tutuşuyordum.
İçimden "Bir kahveyi hak ettin Acar" diye geçirip önce odama çıktım. Hızlı bir duş aldıktan sonra mutfağa yöneldim. Kapıdan içeri adım attığımda ortalığın derlenip topar
