Poyraz sabah Meltem'i restorana bırakırken kapıda sıkıca sarıldı, alnından öptü. Meltem bu yakınlığı seviyordu. Pek baş başa kalamadıkları için bu küçük anlar onlar için çok değerliydi. Burunlarını birbirlerine sürttüler.
"Beni özleyecek misin?"
"Sen özlersen bende özlerim"
Poyraz sırıttı. "Sen yanımdayken de ben özlem içindeyim, bunu biliyorsun"
"Duygusal özlemden söz ediyoruz, bedensel değil"
"Genel cevap verdim ne yapayım Meltem? Her gece sana sarılarak uyuyorum, uyumaya çalışıyorum, bazen de uyuyamıyorum."
"Hadi git, arkadaşların arabada seni bekliyor"
"Beklesinler işleri ne? Bugün bana mecburlar nasıl olsa. Yalnız konu değiştirdiğini fark etmedim sanma"
Meltem bilmiş sırıtışını attı ve onu arabada bekleyen Cengiz ve Şebnem'in yanına gönderdi. Arkalarından âşık bakışlar atarken
