Dicle’nin anlatımıyla devam
“Yanıma uzan, Dicle. Kokunla kendime geleyim…” dedi.
Sesi kısık ama emirdi; acının içinden gelen bir ihtiyaç gibiydi.
“Canın yanar, Cihangir,” dedim.
Sesim titredi, bunu saklayamadım.
“Sen benim canımı yakmazsın, Ancak ilacım olursun.”
Kalbim hızlandı. Söylediği kelimeler değil, o kelimeleri söylerken gözlerime bakışıydı beni çözen. Usulca yatağa yaklaştım, kenarına oturdum. Elimi kaldırıp yüzüne dokundum. Parmağım yanağında gezdi.
“Korkuyorum, Sana zarar veririm. Yaran iyileşmedi.”
Gülümsedi. O bildiğim, inatçı gülümsemesiyle.
“Tedavisi kolay, Diclem.”
“Nasıl? Söyle, hemen yapalım.”
Gözleri karardı. Bakışı değişti.
“Beni bir kere öp.”
Duraksadım.
“Cihangir, ama böyle yaparsan iyileşmen zor olur.”
“Olmaz, Yaklaş. Bir kere. Kokunu içime çekeyim.”
