Azad 'ın anlatımıyla devam
Bir haftadır zaman diye bir şey yoktu bizim için. Geceyle gündüz birbirine karışmıştı. Mirza’yla birlikte abimin başından bir an bile ayrılmadık. Hastanedeki herkes seferber olmuştu; doktorlar, hemşireler… Hepsi onun için uğraşıyordu.
Kurşun akciğere değmişti. Çok ağır değildi ama riskliydi. O yüzden uyutulmuştu. Ağrı hissetmesin, vücudu kendini toparlasın diye. Şimdi ise o ilaçlar kesilmişti. Artık bekleme zamanıydı. Beklemek… insanın içini en çok yoran şeydi.
Mirza dayanamadı, yemekhaneye indi. Ben yerimde kaldım. Yoğun bakımın camının önünde, elim cebimde, gözüm sadece abimde.
Derken cihazların sesi değişti. O an kalbim göğsüme sığmadı. Hemşire hızla içeri girdi. Ben de peşinden.
“Ne oluyor?” dedim
“Kendi kendine nefes almaya başladı,”
karşılığını verd
