Gökmen ile Yamaç askeriyenin kapısında karşılaştılar. Yamaç kuzeninin sırtına hafifçe vurup “Günaydın” dedi. Yamaç’ın bakışlarından geçen garipliği sezmişti. Kolundan tutup durdurarak önüne geçti.
“Bir şey olmuş”
“Önemli değil”
“Masal mı?”
Yamaç etrafına bakınıp sıkıntılı nefesini bıraktı.
“Sabah sabah Oylum ile konuşmak zorunda kaldım”
“Karşına mı çıktı. Yok artık!”
“Kardeşinin telefonundan mesaj atmış. Bende Eylem benimle pek ilgilenmez ne oldu diye merak ettim. Meğerse Oylum’un oyunuymuş”
“Bir yok artık daha… Ne istiyormuş?”
“Sence”
Gökmen sinsice sırıttı. Kolunu kuzeninin omzuna atıp içeri doğru yürümeye başladı.
“Paylaşılamayan bir adam olmak nasıl bir his binbaşı?”
“Az sonra gözünün çevresinde oluşacak yumruğu nasıl açıklamak istersin yüzbaşı?”
Gökmen gülerek sırtına vu
