Yamaç ve Masal ikilinin hallerine gülerek içeri girdiler. Alışık oldukları bir durumdu. Karşılarında yaramaz bir ikili vardı. Öykü’nün hareketliliği kısa zamanda Gökmen’e de yansımıştı. Zaten yoldan çıkmaya meyilli bir adamdı. İşi gereği disiplinli ve ağır görünse de çocukluğundan beri ele avuca sığmazdı. Öykü, o çocuğu geri getirmişti.
Öykü, abisinin kollarında olunca Gökmen sıkıca Masal’a sarıldı. Onu çok seviyordu. Yamaç’ın gerçek aşkı bulduğu kadın Gökmen için de önemliydi. Rahattı, eğlenceliydi ve çok yetenekliydi. Onu hayranlıkla dinliyordu. Yamaç’ın Masal’a bakarken nasıl aktığına çok defa şahit olmuştu. Bay mantık tarihin tozlu sayfalarına gömülmüştü.
“Sergi ne zaman Masal?”
“Bir ay sonra ama ben katılamayacağım”
“Neden? Biz Gökmenle senin resimlerinden birini alıp duvarımıza
