Masaya oturduğumda ise Adel yemekleri servis etmeye başlamıştı. Annem ise bana bir şey söylecek gibi duruyordu.
"Söyle anne ne diyeceksin." Dediğimde ise güldü.
"Devran'ım canım oğlum, artık hayırlı bir kısmet bulsak." Dediğinde Adel ise göz kırparak;
"Anne bu hayrlı kısmet kim?" Dediğinde annem ise ikimizede bakınca Adel gülmeye başlamıştı çoktan.
"Umay." Dediği anda annemden bakışlarımı kaçırarak;
"Kısmet anne o işler." Diyerek geçiştirdim. Yemeği yedikten sonra odama geçtim.
Umay'ın hediyesini elime alarak incelemeye başladım. O kadar zarif ve güzeldi ki tesbih tanelerinin üzerinde sevgi, saygı, aşk ve güven işaretleri vardı. Ucundaki güzel bir gümüş işlemesi vardı.
Pencereden dışarı baktığımda ise Umay sokakta çocuklar ile oyun oynuyordu.
"Kalbime hoş geldin komşu kızı." Diye f
