Nedenini bilmeden onun için güzel cümleler kurmuştum. Devran ile çok yeni olmamıza rağmen o kelimelerin büyüsüne kapılmıştım.
İçeri giren Devran ile telaş yapsamda kollarını bana sarması rahatlatmama neden olmuştu.
Kolları arasında olduğum adama sığınmak ne güzeldi. Az önceki söylediğim sözlere asla pişman olmuyordum.
Ferit'in sessiz çıkışını izledim. Hüzünlü bakışı bir etki bile etmemişti. Biten herşeyin baş mimarı oydu. Çıkıp beni suçlayamazdı.
...
Üzerimi değiştirerek hastaneden Devran ile birlikte çıktık. Birleşik olan ellerimize baktım.
Sımsıcaktı.
Büyülü bir dünya keşfediyor gibiydim sanki.
Mahalleye girdiğimizde ise arabasını bir kenara çekti.
"Güzelim seni hiç evine gönderesim yok ama ailen gelmiş, gitmen gerek. Neyse hadi yoksa mahallenin ortasında öperim seni."
Ben onu
