Kasım. Yapraklar dökülürken Barış Evi'nde yeni bir proje filizleniyor: "Hafıza Bahçesi". İnsanların kaybettikleri için bir şeyler dikebilecekleri, hatırlayabilecekleri bir alan. Mustafa Amca liderliğinde, bahçenin bir köşesini ayırdık.
Bugün ilk dikim günü. Herkes bir şey getirdi: Rojin, kayıp amcası için bir nergis soğanı. Mehmet, babası için bir meşe palamudu. Gülten Hanım, Murat için bir lavanta fidesi. Hüseyin, kayıp yılları için bir kaktüs - "nasıl dayandıysam, o da öyle dayanacak" diyor.
Alp ise getirdiği şeyle herkesi şaşırttı: bir asker botu. Eski, yıpranmış, üzerinde toprak lekeleri var.
"Bu nedir?" diye sordum.
"Cihat'ın botu. Operasyonda... onu bulduğumda ayağında değildi. Yanında duruyordu. Sakladım. Şimdi... onun için bir anıt olacak. İçine çiçek dikilecek."
Bu beklenmedi
