Ece hırsla geri salona geldiğinde bilgi işlemcilerin hala nasıl bir şeyler bulamadığını düşünüyordum.
“Hayatım ne oldu?” diye sordum. Gözleri ateş saçıyordu. Gerdanından kulaklarına kadar kıpkırmızı olmuştu. Ece normalde kapıyı çarpan ya da öfkelenen bir insan değildi. Onu başkalarına ve çalışanlarına karşı hep nazik ve sükunetli görmüştüm. Buradakilere bana olduğundan bile daha hırçın davranıyordu.
“Kapının önüne kadar tehdit mektubu geliyor. Bak kapımın önüne diyorum.” dedi. Ne demek istediğini tam olarak anlayamamıştım. O da anlamadığımı anlamış olacak ki derin bir nefes verip konuşmaya başladı.
“Bu siktiğimin tehdit yazısı gelirken bu korumalar ne yapıyordu!” diye bağırdı. Kapımın önüne kadar derken fiilen kapısının önü olduğunu düşünememiş olduğum için kendime kızdım. Burada abartm
