"Kızım."
Tuğrul'un karnımda dolaşan ellerinin eşliğinde ağzından çıkan kelimeleri duyduğumda mutlulukla gülümsedim.
Her akşam gerçekleşen bir sahneydi aslında bu.
Tuğrul eve geldiğinde önce yemeğimizi yiyor, sonra da elimizde çaylarımızla televizyon karşısında yerlerimizi alıyorduk. Bu sırada Tuğrul üstümdeki bluzu yukarıya sıyırıp kızıyla iletişim kurmaya başlıyordu. Buna ayrıca çok bayılıyordu.
O anda aniden hissettiğimiz tekmeyle birbirimizin gözlerine şaşkınlıkla bakakaldık.
"Tekme mi attı?" diye sordu Tuğrul heyecanla.
Güçlükle yutkunarak başımı salladım.
"Kızım," dedi bir kez daha mutlulukla. "Sen bizi duyuyor musun?"
Tekrar bir tekme geldiğinde kocaman gülümsedik.
"Duyuyor tabii babası," dedim karnımı okşayarak.
"Bu harika bir duyguymuş Sena'm. Ikimize ait bir parça şu
