Hamileliğimin 7. ayındaydım artık. Her geçen gün bebeğim içimde daha da büyüyordu. Onun hareketlerini her hissettiğimizde Tuğrul ile yüzümüzde bir türlü gitmek bilmeyen bir tebessüm oluşuyordu. Hayatımın en mutlu günlerini yaşıyordum resmen. Her şey gerçek olamayacak kadar güzeldi. Etrafımızdaki insanlar da bizi eleştirmekten vazgeçip artık yanımızda yer almaya karar verdiklerinden beri günlerimiz çok daha sakin ve huzurlu geçiyordu üstelik.
Bir tek Nuran Hanım'la bir yakınlık kuramıyordum. Ne kadar denersem deneyeyim onun geçmişte bana söylediği hiçbir sözü unutamıyordum.
Ara sıra Tuğrul'un hatırına ziyaret etmek için evine gittiğimizde bile sessizce bir köşede oturmaktan başka bir şey yapamıyordum. Saygısız değildim ama bir gelinin olması gerektiği gibi de yakın durmuyordum artık ona.
