Donatella
Ona evde eğitim alacağını söylediklerinde bunun bir hapishane hayatı demek olduğunu anlayamamıştı. Ancak şimdi üçüncü günün sonunda bu dağ başında, en yakın yerleşim yerine yarım saat uzaklığındaki evde kuleye kapatılmış Rapunzel gibi hissediyordu. Tek fark onun bir bahçesinin olmasıydı. Üstelik bu büyük bir bahçeydi, iki köpek ve evden uzakta bulunan ahırdaki bir atla paylaşıyordu bu bahçeyi. Ah! Bahçenin her bir yanındaki bu yaz güneşine siyah takım elbiselerinin içinde sanki pişmiyorlarmış gibi ifadesiz yüzleriyle dikilen onlarca korumayı saymazsa. Yüzlerindeki o siyah gözlüklerin onları korumadığı aşikârdı ama bu denli rahat görünmeleri Asya’yı rahatsız ediyordu. Ondan bekledikleri şey tam bir delilikti, sanki gözlerinin önünde babasını öldürmemiş gibi o adamı ve ailesini kabullenmes
- Yazar
