KÜBRA
Şermin teyze birkaç gün daha hastanede kalacaktı. O hastanedeyken onu yalnız bırakıp dönemezdim. Hastaneden çıkınca Şermin teyzeyle dönecektim. Onu yalnız bırakamam.
Ayaz bu sürede benimle de Şermin teyze ile de çok ilgilenmişti.
Ayazın konuşmaları, bakışı beni etkilemeye başlamıştı. O kara gözleri ile bazen bana öyle bakıp gülümsüyor ki, insanın tutup öpesi geliyor... Bu düşüncelerden en kısa sürede kurtulsam iyi olacak.
“Kübra kızım, Ayaz senin çocuklarının babası o kadar. Başka bir şey düşünme.” diye kendi kendime söyleniyorum resmen.
Bir tarafım da “Çocuk yapacak kadar içli dışlı olmuşuz, ne olacak düşünsen?” diyor.
Düşüncelerim resmen birbiriyle kavga ediyor.
Telefonun sesiyle düşüncelerimden ayrıldım. Telefona baktığım zaman babaannenin görüntülü aradığını gördüm. Telefo
