Çekingenlikle sordum. "Ne duydun İlkay?"
"İlkay benim, o bana ait gibi..."
"Yanlış anlama İlkay," diye çıkıştım. "Ece'yi sinir etmek için dedim. Hem sen benim arkadaşımsın, o anlamda dedim."
İlkay, inanmamış gözlerle yüzüme baktı. "Sadece arkadaş mı?"
Yüzümü öteye çevirdim. "Evet, arkadaş."
"Öyle olsun bakalım."
İçin için güldüğü belli oluyordu. Ah Ela, resmen malzeme verdin çocuğa. Konuyu değiştirmeye çalıştım. "Kantine gidelim mi? Kahve içmek iyi gelecek."
İlkay başını salladı. "Olur, haydi gidelim."
Ayağa kalktık ve kantinin yolunu tuttuk. "Ela, itiraz etme işte. Ne kadar kabullenmek istemesen de aşıksın İlkay'a."
"Saçmalama," dememle İlkay, boş boş yüzüme baktı. "Saçmalama mı?"
"Yani bugünkü yaptıklarım tam bir saçmalıktı, onu mırıldanıyordum."
"Evet saçmalıktı. Umarım bunda
