"Sarp kaya uçurum, korkmasam ölürdüm orda." diyor bir şarkıda. Hatta bu sabah karagaha giderken dinlemiştim. Ve daha şarkının introsunu duyar duymaz aklıma gelen onun gözleriydi. Bir şeyler üzerime yıkılıyorken ben, onun sayesinde küllerimden yeniden doğacağıma inanıyordum. Bu bir çaresizlik ölçütü müydü yoksa, ondaki eminlik hissini doğru mu anlamıştım farkında değilim. Ama emin olduğum bir şey var ki o da; onun yanında kendimi zümrüdü anka gibi hissediyordum. Bu geceden ve bundan sonraki her geceden anlımızın akıyla çıkmaktı niyetim. Ve o her şeyiyle yanımda olduğunu belirttikçe, gireceğim hiçbir savaştan korkmuyordum.
Alper yüzbaşı bize evi gösterip gittikten sonra yarasına bakmak istemiştim. Ancak kafam öyle doluydu ki; bana olan endişeli bakışlarını o ana kadar farkedemedim. Aklımı
