Hilal
İnsan anladığı ve anlaşıldığı yerde mutlu ve huzurlu oluyordu. Zaman, mekan fark etmezdi. Biri sizi anladığı zaman ya da sizin iyiliğiniz için uğraştığı zaman hayat cennet oluyordu. Sanırım aşk böyle birşeydi. Huzur bulmaktı mesela...
Beyaz gelinlik içinde ki Efsuna baktım. Millet o kadar çok dedikodu yapıyordu ki Efsun duymasın diye çok uğraşıyorduk.
Herkes canını dişine takmış uğraşıyordu, Kezban bir taraftan, ben bir taraftan, Hayat abla bir taraftan, Zeyno ana bir taraftan uğraşıyordu. Boran'la Efsun'un bu güzel gününe gölge düşmesin diye insanları susturuyorduk. Duyduğumuz şeyleri saklıyorduk, Efsun'un kulağına bir şey gitmesin diye uğraşıyorduk. Bir tek benim kaynanam milletin içinde oturmuş, onlarla birlikte dedikodu yapıyordu. Hiç utanmasa bizden çekirdek isteyecekti. Ya
