Boran
Şoför frene bastığında içimdeki bütün yangın dışarı fırlamak istedi. Araba birden sarsıldı. Camlardan dışarı baktım. Farlar gözlerimi aldı. Önümüzde yedi araç vardı. Arkası karanlık ama belli ki silahlıydılar. Arkamızdan gelen ışıklar da artmıştı. Kapanmıştık.
Zahid gülüyordu. Dişlerinin arasından o kokuşmuş nefesini salarak.
- Dedim sana... Beni sana yedirmezler dedi.
Omzuma baktım. Kurşun yarası sızlıyordu ama ayaktaydım. Zahid’in cesedi bile bana yük olmazdı. Silahımı kaldırdım. Şoför korkuyla başını çevirdi.
- Kapıyı aç. Ben ineceğim dedim.
Şehmuz, sağ kolum, kapıyı açmamı beklemeden indi. Önce etrafı süzdü, sonra gözleri bana döndü.
- Hazırız ağam, dedi.
Siyah ciplerin önünde bir gölge belirdi. Gömleğinin önü açıktı, siyah takımının içine beyaz mendil sıkıştırmıştı. Ç
