Hilal
Babama dair en net hatırladığım şey, o eve geldiği zaman hepimizin yüzünün gülmesiydi. Babam eve gelince annemin yüzü gülerdi. Benim, abimin. O zaman küçük ama çok mutlu bir aileydik. Akan damımız, sobalı evimiz, ısınmayan ama birbirimize sarıldığımız o evimiz. Bunları çok net hatırlıyorum. Babam öldükten sonra her şey değişmişti.
Daha sıcak evlerde oturuyorduk ama bir huzurumuz, bir sıcaklığımız yoktu. Çok tuhaftı. Birdenbire hayat standartlarımız yükselmişti. Özellikle abim ve benim evlenmemizle birlikte yaşadığımız evler, hayalimizde bile yaşayamayacağımız evlerdi. Ama o kadar soğuktu ki kalplerimiz üşüyordu. Bütün dünyamız başımıza yıkılmıştı. Bütün hayatımız değişmişti.
Elimi kalbimin üstüne koydum. Herşey yine değişti ama iyi anlamda. Sanki ben yine o küçük kız olmuştum. Bab
