Bir adin kalmalı geriye
Bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
Göz yaşları elindeki kitabın sarı sayfasına dökülürken siirin ilk iki dizesini okudu Havin. Bir adı bile kalmamıştı sanki. Sanki Mardin'de öyle biri yaşamamış onun gibi birinin adı bile olmamıştı bu şehirde.
Aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
Nasıl bir yokluktu bu. Sevdiği adam bir g*n önce vardı. Bir gün sonra... Yoktu.
Nasıl bir oyun oynanmisti. Kim neden böyle bir yalan söylemişti Havin'e? Kim! Ne istemişti.?
sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
Buruk bir gülümseme
