Karanlığın yorgun bakışları altında yürüyordu Havin. Bir kaç dakika sonra göreceği yüzü tahmin ediyordu. Yine o gelmişti ve yine onu görecekti. Durmak istedi ama ayakları ona itaat etmiyordu. Karanlık öylesine işlemişti ki etrafındaki duvarlara, yoksunluk içinde kalmıştı her bir tarafı.
Gözleri ileri bakınca bir hareketlilik fark etti. Ağır adımları iyice yavaşladı ve durdu. Kaşlarını çattı. Hareketlilik onu korkutmak yerine şaşırtmıştı. Kabuslarında böyle bir şey yoktu. Sadece katili görür ve biterdi. Ama şimdi iri bir beden arkasını dönmüş duruyordu.
''Yiğit'' diye fısıldadı güçsüz çıkan sesiyle. Hiç bir hareketlilik yoktu. Ayağını kıpırdattı ve ileriye doğru bir adım attı.
''Yiğit korkuyorum.'' diye fısıldadı tekrar. Yine cevap yoktu. Yanağında hissettiği soğuklukla sıçradı.
''korkm
