Kış soğuktu. Kış hüzündü. Kış yokluktu.
Aldığı derin nefesten arda kalanı havayla bulusturdu. Ağzından çıkan sıcak nefes soğukla buluşunca buharlaşmasını izledi. Bir kac saniye sonra yokolan buharı annesine benzetmisti.
Anneside tıpkı bu buhar gibiydi. Sekiz sene boyunca onu yanında taşımıştı. Sekiz sene sonra bıraktığında annesi tıpkı bu buhar gibi varlığını son kez göstermiş ve yokolmuştu. Gözünden akan yaşı sildi. Son bir hafta yaptığı gibi yalnızlığında boğulmak istiyordu.
Gözleri pencereyi bulduğunda dışarıdaki hareketlilik dikkatini çekti. Belli ki yine gelmişti. Onun yüzünü görmemek için geri çekildi pencerenin köşesinden ve odasında ilerleyip kapıyı kitledi. Soğuk yatağına girip onu ısıtacak yorganı üzerine örttü. Gözlerini kapattı.
Ruhsal olarak tamamen çökmüştü. Fiziki olarak
