"Iyi misin?"
"Iyiyim"
"Emin misin?"
"Değilim"
"Peki nasılsın?"
"Kötü"
"Neden?"
"Sadece sarilsan?"
"Olur.."
Oturduğu sandalyeden kalkıp sevdiği adamın yanına gitti ve oturdu Havin. Kollarını sert karnına doladiktan sonra omzuna atılan kolla başını adamın göğüsüne yasladi.
Beraber döktükleri gozyaslarının ardından iki koca gün geçmişti. Hayat tekrar rutin seyrine dönüşmüştü. Bir şey hariç. Ali belası dolasmistı Havin'in başına. Görmezden gelmeye çalıştıkça daha bi ön plana çıkıyordu sanki. Yigit'e söylemek istiyordu fakat bos bir vakit bulamiyordu. Ki zaten Yigit'te pek iyi görünmüyordu. Havin sormaya korkuyordu. Kötü bir şey vardı evet, Havin susup sarilmayi tercih ediyordu. Derin bir nefes alip daha bir sıktı kollarını. Böylesi daha bi iyidi Yiğit ıçin biliyordu...
Yiğit ise 'ka
