Sabahın ilk ışıkları pencerenin ince perdesinden süzülüp odaya dolarken gözlerimi araladım. Henüz tam anlamıyla uyanmamıştım ama kalbim öyle sakindi ki… uzun zamandır hissetmediğim bir huzurla nefes alıyordum. Başımı hafifçe yana çevirdiğimde, göğsümde uyuyan Zeliha’yı gördüm.
Saçları yüzüne dağılmıştı, her nefesinde göğsü usulca inip kalkıyordu. Dudaklarının kenarında küçücük bir gülümseme vardı. O gülümseme benim bütün yorgunluğumu aldı. Elimi usulca kaldırıp saçlarının arasına daldırdım, ince telleri parmaklarımın arasından kayıp giderken içime onun kokusu doldu. Günlerdir, haftalardır aradığım şey buydu işte: Zeliha’nın varlığı, kokusu, huzuru.
Gözlerimi ondan ayırmadan dakikalarca öylece kaldım. Onu izlemek… hayatımda sahip olduğum en değerli şeyin yanımda olduğunu görmek, yüreğimi
