Zeliha, sevdiği adamın kokusunu içine çektiğinde boğazındaki düğüm çözülür gibi oldu. Ömer’in kolları güçlü bir siperdi; bütün korkularını, özlemini, haftalardır içine biriktirdiği kaygıyı bir anda eritiyordu. Onun omuzlarında saklanırken, kalbinin güçlü ve düzenli atışlarını duyuyordu. Her bir vuruş, “Buradayım, geldim, yaşıyorum,” diyordu sanki.
Ömer başını eğip Zeliha’nın saçlarının arasına usulca dokundu. “Zor oldu,” dedi alçak bir sesle. Sesinde hem yorgunluk, hem gurur, hem de tarifsiz bir özlem vardı. “Ama senin yüzünü görmek… Bütün yorgunluğumu aldı.”
Zeliha gözyaşlarını daha fazla tutamadı. Yanakları ıslanmıştı ama bu sefer korkudan değil, kavuşmanın verdiği sevinçten. Başını kaldırıp Ömer’in yüzüne baktı. Onun gözlerinde karanlığı yaran bir sıcaklık vardı. Dudakları çatlamış, y
