Evin sessizliği artık huzur değil, sanki içimi kemiren bir boşluk gibiydi. Sera ve kızım gittiğinden beri duvarlar bile sessizliği yankılıyor, evin her köşesi onların yokluğuyla daha da büyüyordu. Oysa ben, evde fazla vakit geçiren biri değildim. Çoğu zaman işler, toplantılar, iş seyahatleri… Ama şimdi bu sessizlik garip geliyordu. Sanki yapbozun son parçası kayıptı ve ben, bir türlü tamamlanamıyordum.
Kendimi oyalamak için elimden geleni yapıyordum. İşe daha çok sarıldım. Sabahları erkenden ofiste oluyor, geç saatlere kadar masa başından kalkmıyordum. Sessizliğin arasında boğulmaktansa, dosyaların arasında kaybolmak daha kolay geliyordu.
Bir gün, yoğun geçen bir toplantının ardından birkaç arkadaşla kafede oturduk. Sohbet dağınıktı ama kahkahalar arasında bir cümle zihnime mıh gibi çakı
