Bugün okula gitmemek için hasta numarası yaparak kendime bir bahane yarattım.
Aslında bugün gerçekten hasta olmama gerek kalmamıştı. Sanırım gerçekten hastaydım. İçimdeki küçük bir parça, okulu atlamak için sonunda geçerli bir nedenim olduğu için memnundu. Bu, onu görmek zorunda kalmayacağım anlamına geliyordu.
Okula bir daha asla gitmek istemedim. Onu bir daha hiç görmeyeceğim, tamamen yeni bir kasabaya taşınmayı diledim.
“Evde tek başına kalabileceğinden emin misin?” diye sordu annem, yatakta yatan halime şüpheyle bakarak.
“İyiyim anne, işe gidebilirsin,” dedim. “Bir şeye ihtiyacım olursa seni arayabilirim, değil mi?”
Gülümseyerek başını salladı.
“O zaman ben gidiyorum. Kahvaltını aşağıda mutlaka ye ve ilaçlarını al, tamam mı?”
Başımı salladım. Odadan çıkarken gözlerimi kapattım.
